Controle 3-ErasmusMC: 9 maanden na behandeling

Foto: Philine Bernard©

Ooit een nummer van drs. P, maar nu een onderdeel van mijn leven.

Emoties komen en gaan evenals mijn energie.

Het ene moment denk "Ik ga straks dat en dat doen", en het volgende moment is dit als sneeuw voor de zon ineens verdwenen en dan eindig ik toch weer in ruststand op de bank.

Ook met betrekking op emoties is het een komen en gaan, dat heeft te maken met het verwerkingsproces, maar ook met het komen en gaan van dierbaren.

Een tijd geleden heb ik al een stukje geschreven over Loslaten en dat speelt momenteel weer in mijn leven.

Dit maakt dat ik niet zoveel meer geschreven heb en ook dat ik moeite heb met het verwerkingsproces. Ik vind dat ik niet mag klagen, want ik heb nog een leven.........

Maar toch wil ik jullie wel op de hoogte houden van wat er zoal speelt in mijn leven, vandaar dat ik toch maar achter mijn laptop gekropen ben.

Controle oncologisch gynaecologe 27 augustus 2026

Uiteraard waren we ruim op tijd, want we houden altijd rekening met allerlei onverwachte perikelen, dus we hadden alle tijd in de wachtkamer. Ook nu waren de grappen weer ruimschoots aanwezig over 'de zieke dokter' zie ErasmusMC: Chemoradiatie week 5. Vandaag waren er allemaal goedgezinde en vrolijke personeelsleden aanwezig en dat merkte je gelijk aan de algehele stemming in de wachtkamer.

Tijdens het wachten ben ik vooral aan het observeren en zodoende zag ik de borden: Wachtkamer oncologische urologie en Wachtkamer oncologische gynaecologie. Ik merkte op dat we eigenlijk in de Wachtkamer van de onderwereld zaten. Op zich hadden ze het ook zo kunnen noemen.... Onderwereld staat meestal ook voor 'duistere praktijken' en dat is oncologie natuurlijk ook: duister.

Afijn, we werden binnen geroepen 45 minuten later dan gepland, maar goed dit betekent ook dat ze de tijd neemt voor je en dat is altijd een prettig gegeven (gesprekken over de uitslag zijn ook ingepland voor 15 minuten en dan weet je dus niet of het goed of slecht nieuws is). Dit keer ging het o.a. over de telefonische consulten, dus kennelijk was daar een notitie van gemaakt. Ik beaamde dat deze voor mij eigenlijk overbodig zijn, omdat wanneer er iets is, ik hen wel weet te vinden. Daarnaast vind ik het irritant dat je dan de hele dag bezig bent met je telefoon, want je krijgt geen tijdsindicatie. De gynaecologe merkte op dat ze las dat ik eigenlijk de afspraken met haar ook niet meer wilde, maar dat ik voortaan voor onderzoek bij de specialistisch verpleegkundige wilde komen....................iedereen die mij kent, weet dat mijn gezicht altijd boekdelen spreekt. Zo ook nu en de gynaecologe zei: "Ik lees voor wat hier genoteerd staat, maar ik begrijp dat u verbaasd bent?" "Uhhh ja, nogal. Ik heb juist aangegeven dat ik geen telefonische consulten meer hoef met de specialistisch verpleegkundigen. Waarop de spec. verpl.k. wist te vertellen, dat lichamelijk onderzoek eigenlijk ook niet meer nodig is, omdat patiënten altijd eerst klachten krijgen. Omdat ik destijds ook geen klachten had, maar wel een tumor, wil ik dus WEL het lichamelijk onderzoek en de echo bij de gynaecologe, maar niet ook nog eens een telefoontje."

Ook heb ik aangegeven dat ik graag een constante factor wil in contacten en momenteel zijn dat de gynaecologe en de radiotherapeute, maar specialistisch verpleegkundigen gynaecologie is elke keer iemand anders tot nu toe en dan heb ik al helemaal geen zin om hier tijd en energie in te steken.

De gynaecologe maakte een notitie in het dossier en de belafspraak met persoon nummer 3 kon ook dit keer niet verwijderd worden, dus ik hoop dan maar dat ze mijn dossier lezen voordat ze gaan bellen.

Het onderzoek was dit keer gelukkig ook allemaal goed en misschien dat ik na onderzoek 4 (dat is dan precies een jaar) kan voorstellen om de Tupperwareparty  te verminderen naar 2x/week. Dat zou al een enorme winst zijn. 

Ze vroeg specifiek naar hoe ik mij nu voel. Waarop ik duidelijk kon maken, dat het mij mateloos irriteert dat ik nog maar zo weinig energie heb en wat misschien nog erger is...dat ik soms zo lusteloos ben. Dan kan ik neerploffen op de bank en ga weer een of andere serie kijken, omdat ik eigenlijk nergens zin in heb. Vroeger kon ik mezelf een schop onder mijn kont geven en dan kon ik me ergens wel toe zetten, waar ik dan weer van kon genieten omdat ik toch iets was gaan ondernemen, maar dat lukt mij nu gewoon niet. Toen ik nog thuis woonde, en je op de bank neerplofte, zei mijn moeder altijd: "Heb je niks meer te doen?' Wanneer je nee zei, dan wist zij nog wel wat dus het gevolg was dat ik niet meer beneden op de bank ging zitten, maar boven op mijn kamer bleef. Ik denk dat dat stemmetje nog steeds ergens in mijn hoofd zit. Gelukkig heeft de gynaecologe mij duidelijk gemaakt, dat ik lui mag zijn, dat ik dat ervaar als lusteloos is omdat ik niet gewend ben om niks te doen. "Je hebt een olympische prestatie geleverd tijdens de bestralingen en de chemo, hier was geen seconde rust voor je lijf en al helemaal niet voor verwerking van alles. Nu is de tijd gekomen dat de adrenaline niet meer door je lijf stroomt en dat je beseft wat er allemaal gebeurd is en dat de weegschaal ook de andere kant op had kunnen gaan. Wees niet zo streng voor jezelf en laat het maar gewoon gebeuren. De energie komt uiteindelijk weer terug, maar het heeft echt heel veel tijd nodig." 

Het is meer dat ik ook steeds stil sta bij die mensen die er niet meer zijn, die op veel te jonge leeftijd het leven moesten verlaten. Hierdoor vind ik dat ik de verplichting heb om te genieten van het leven en er ook echt iets van moet maken. Ik realiseer me nu, dat ik echt wel kan genieten en dat ik ook echt iets probeer te maken van het leven, maar dat alles alleen in een heel langzaam tempo gaat en dat ik dit moet opbouwen. Ik hoef mij niet schuldig te voelen, want het is 'normaal' na wat ik mee gemaakt heb. Van lotgenoten hoor ik eigenlijk altijd precies hetzelfde, dus ik moet het accepteren.

Ik zie haar weer over een half jaar en over 3 maanden weer voor controle naar de oncologische radiotherapeute.

"Rust vind je niet door te vechten tegen de storm, maar door de wind te accepteren."