Controle 2-ErasmusMC: 5 maanden na behandeling

 

Deur geopend voor alle andere vrouwen.

Daar gaan we weer..............zo geen zin in

Het is heel dubbel want de controles zorgen ervoor dat ik mij op een bepaalde manier 'veiliger' voel, maar is ook altijd weer spannend. Het is 3 juni 2026 en controle 2 (na alle behandelingen) is aan de beurt, dit keer weer bij de radiotherapeute.

Heenreis

Dit was een uitdaging want we waren vergeten dat de Erasmusbrug afgesloten is, uiteindelijk toch via de Maastunnel gereden en wat zijn we dan weer blij dat we altijd ruim op tijd zijn, zodat ook deze 'tegenslag' geen ellende oplevert met te laat op je afspraak verschijnen.

Wachtkamer

Uiteraard maken we altijd weer dezelfde grap over het wachten op de dokter die destijds ziek thuis zat, maar dat geeft de burger moed, want je moet toch even je tijd uitzitten.

Consult

Weer even lijstje doornemen met eventuele klachten, of je ook iets hebt overgehouden aan de hele behandeling en hoe het met je gaat. Vol begrip wordt er geluisterd en niets is hen vreemd, het hoort er allemaal bij. Er was uiteraard weer een hilarisch moment (kan ook niet anders), maar op het moment dat ik lichamelijk onderzocht word, gaat het gordijn dicht en moet je je broek uittrekken (wel zo handig als ze daar moeten zijn). Ik sta met mijn broek in mijn handen en kijk naar de muur. Hierop reageert de arts (ook voorzien van droge humor): "Ja, het kapstokje hebben ze aan de andere kant van het gordijn gehangen." 

Ook de echo liet geen bijzonderheden zien en dat geeft de burger toch weer moed en een bijkomend voordeel van een controle is dat ik vanavond geen Tupperware-party heb (lees: Pelotten).

Schuldgevoel

Gelukkig heb ik geen nare dingen overgehouden aan de chemoradiatie/brachytherapie en functioneer ik fysiek zoals daarvoor. Emotioneel is het gewoon anders, ik heb daar al eerder iets over gepost:  Een leven voor de diagnose en een leven na de diagnose. Opgelucht dat je er nog steeds bent, maar nooit meer blij kunnen zijn wanneer je goed nieuws ontvangt. Je schuldig voelen omdat je dan niet blij bent en de rest van je omgeving wel. Ik voel me ondankbaar, maar weet dat dit eigenlijk normaal is bij mensen die ooit de diagnose Kanker hebben gekregen. Iedereen die ik tot nu toe gesproken heb over de nuance 'opgelucht, maar niet blij' herkent zich hierin.

Goed nieuws

Het goede nieuws is niet alleen dat alles in orde is, maar dat nu alle vrouwen die Brachytherapie moeten ondergaan, standaard de Midazolam neusspray aangeboden krijgen. Mede dankzij mij, de goede ervaringen die ze hadden met mij (onder invloed van de neusspray) en het feit dat men openstond voor het feit dat ik er niets van wilde meekrijgen (in verband met mijn PTSS), kunnen ze dit nu aanbieden aan alle vrouwen die dit moeten ondergaan. Gisteren hoorde ik dit 'gelaten' aan (moet namelijk tijdens zo'n consult de PTSS geen enkele kans geven). Natuurlijk vind ik dit fantastisch nieuws, maar pas vanochtend drong het echt tot me door. Dit betekent dat er minder traumatische belevingen zullen zijn, dat alle vrouwen nu met minder angst en minder pijn deze behandeling kunnen ondergaan. 

Ook voor de behandelaars/medisch ondersteuners is dit een veel prettiger werkomgeving. 

Het feit dat je je niets meer kunt herinneren van de verwijdering van de applicator is absoluut een meerwaarde.

Ja hier kan ik dus wel heel blij van zijn!

"Zorg dragen is niet alleen genezen, maar ook de weg ernaartoe zachter maken."