Woede en verdriet
Woede en verdriet kennen geen scheidingslijn Over PTSS-woede, rouw en wat er gebeurt als emoties je soms vóór zijn Er wordt vaak gedaan alsof emoties netjes te rangschikken zijn. Alsof verdriet zacht is en woede hard. Alsof je het ene mag voelen en het andere beter kunt beheersen. Maar zo werkt het niet, tenminste, niet voor mij. Sinds mijn diagnose en behandeling van baarmoederhalskanker merk ik dat woede en verdriet in elkaar overlopen. Ze houden zich niet aan een volgorde. Ze komen niet aangekondigd. En steeds vaker heb ik het gevoel dat het míj overkomt, in plaats van andersom. Verdriet gaat bij mij over wat ik ben kwijtgeraakt. Het vertrouwen in mijn lichaam is weg. De vanzelfsprekendheid van gezondheid. Het idee dat je plannen kunt maken zonder kleine lettertjes. Dat verdriet is niet luid. Het is traag. Het blijft liggen onder de oppervlakte, ook op dagen dat het ogenschijnlijk goed gaat. De woede komt soms ineens, onverwacht snel en harder dan ik van mez...