ErasmusMC: Controle na de Brachytherapie, 02-01-2026

02 Januari 2026 De start van het nieuwe jaar.

Een nieuw jaar, dus nieuwe kansen. Vandaag had ik mijn controle na de inwendige bestralingen en aansluitend een gesprek met de verpleegkundige.

Controle.

We zaten weer in de 'beruchte' wachtkamer waar we een keer heel lang gewacht hebben op een arts die ziek thuis zat. Mijn maatje en ik hadden daar weer even grappen over, en zaten nu te kijken naar allemaal nieuwe dingen die in de wachtkamer stonden, zoals een hele grote kerstboom die inmiddels scheef was gaan staan. Op zich niet zo gek want ik denk dat er een overload aan kerstballen in die boom hing en er was ook gebruik gemaakt van alle kleuren die in het palet aanwezig zijn. Maar goed, er stond een boom en er was daarmee toch ook weer een stukje sfeer gecreëerd. 

Op een gegeven moment ging er een pieptoon af, alsof de droger klaar was. We keken uiteraard waar dit vandaan kwam, want beiden zijn we nogal gevoelig voor dit soort prikkels. Het bleek dat er iemand in de wachtkamer zat met een morfinepomp en die gaf aan dat de accu bijna leeg was. De dochter stond op om hulp te vragen, want dit was nog nooit gebeurd en er was geen oplader voorradig. Terug gekomen op haar plek vertelde ze ons, dat ze stapelgek werd van deze piepjes, want in huis ging dit 24/7 door. Er kwamen allemaal verpleegkundigen tevoorschijn die zeer bereid waren om deze man te voorzien van een oplader. Wat wel opvallend was, dat elke hulpverlener dezelfde vraag stelde: "U heeft geen oplader bij u?" Het antwoord was ook steeds hetzelfde, wat mij dan weer niet verbaasde, want dan was het gepiep allang gestopt. 

Mijn arts liep iets uit, maar we weten van haar dat ze iedereen altijd alle tijd geeft en je bij haar nooit het gevoel hebt dat je je verhaal niet kwijt kunt, dus dan accepteer je dit veel makkelijker. Wel maakten we nog even de grap 'ze zal toch niet ziek naar huis zijn?'

Tijdens de controle hebben we even besproken wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is de afgelopen maanden. Dat is wel goed om eens bij stil te staan, want die trein is nu gestopt en ik hoef alleen maar eens in de 3 maanden even in te stappen. Het was heel prettig om te praten over alles wat er gebeurd is en hoe ik het ervaren heb. Ook werd mij duidelijk uitgelegd hoe ze nu verder controleren op het monster want het is wel de bedoeling dat hij wegblijft.

Elke 3 maanden vindt er controle plaats, de ene keer bij de radiotherapeut en de andere keer bij de gynaecoloog (in mijn geval altijd dames). Tussen deze afspraken door krijg ik altijd een belafspraak met de verpleegkundig specialiste van de radiotherapie. Voor de controle afspraak van maart 2026 wordt er een MRI gemaakt en worden de tumormarkers in het bloed gecontroleerd. 

De vorige keer had ik al geschreven over de kijkdagen/bezichtigingen en dat de vagina gedurende een heel jaar nog kan gaan verkleven. Door de bestralingen is het weefsel stugger geworden en moeten we voorkomen dat er geen visuele controle kan plaatsvinden, want dan zijn we in de aap gelogeerd.

Ook werd mij uitgelegd dat ze je niet 'verplichten' tot het gebruik van de pelottes, maar ze geven je alle middelen om het wel te gebruiken. Ik vind dat het mijn verantwoording is om ervoor te zorgen dat ik deze middelen ook echt inzet, want dat is iets waar ik zelf aan kan meewerken.

Vanaf nu heb ik dus een Kijkdoos.

Voorlichting pelottetherapie.

We moesten ons een beetje haasten naar deze afspraak, maar iedereen is zo relaxed dat de verpleegkundige al zei "Ga maar lekker zitten, ik kom zo bij je." Deze verpleegkundige kende ik nog van de zorgpost tijdens mijn eerste dag van de Brachytherapie en met haar had ik ook echt een klik.

Ze vroeg ook hoe het allemaal gegaan was en dat ze even het verslag gelezen had van de radiotherapeut waar ik net vandaan kwam. Dat voorkomt dat dingen herhaald worden en het geeft haar weer inzicht in hoe ik er in sta. Ze kon ook lezen dat de vaginale tabletten geen problemen hadden opgeleverd (behalve de eerste keer toen kreeg ik wel kokhalsneigingen en een woede aanval), want uiteraard hebben ze wel stil gestaan bij mijn PTSS en de hele pelottematerie. 'Gaat dit lukken? Krijgt deze vrouw geen herbelevingen? Moeten we nog andere middelen inzetten?' Dit doet echt iets met mij, dat ze zich hiermee bezig houden en ook alle hulp willen bieden. Ik vertelde haar dat ik mezelf verplicht om te denken aan het feit dat dit alleen maar een positieve bijdrage levert voor de toekomst bij alle inspecties en dat ik het ook zie als een medisch handelen. Dat dit mij moet sterken teneinde de herbelevingen weinig ruimte te bieden.

Er is ook een boekje dat uitgereikt wordt met de titel Seksualiteit na radiotherapie bij gynaecologische kanker. Ze zei al direct "U kunt gelijk naar pagina 31." We moesten er samen om lachen, wat is het dan fijn dat je al eens een heel gesprek hebt gehad met zo iemand, dan is er begrip en ook ruimte voor wat humor. Ze haalde een etui uit de kast waarin de pelotten zaten en heeft heel rustig alles uitgelegd en ook vooral benadrukt dat wanneer er ook maar iets is, ik altijd kan bellen. Iedereen wil dat dit een kans van slagen heeft, want dit is zo belangrijk voor de controles die elke keer plaatsvinden. Ik ga deze 'strijd' aan en probeer een schema op te zetten dat het straks in mijn leven past, want ik moet dit een jaar volhouden. Zoeken naar mogelijkheden is mijn motto.

Gewapend met het etui, een tube glijmiddel en het boek ging ik weer naar huis.

Onderweg zijn we even gestopt bij de MacDonalds, soms heb ik even behoefte aan junkfood omdat mijn darmen hier niet op reageren. Toen we de auto uitstapten, heb ik wel even het boekje omgedraaid omdat de titel net iets teveel 'bloot' gaf over mijn situatie. Niet iedereen hoeft tenslotte te weten dat ik gynaecologische kanker heb gehad.

"Moed brult niet altijd. Soms is moed de stille stem aan het einde van de dag die zegt: 'Morgen probeer ik het weer"