Er gebeuren veel dingen in het leven die je los moet laten. Soms laten we iets heel makkelijk los omdat het een gebeurtenis is die we graag willen vergeten of heel onbelangrijk was. Maar wat gebeurt er wanneer je alles los moet laten?
Leven
Iets dat we allemaal weten is dat het leven eindig is, maar daar staan we normaliter niet bij stil. Want we zijn aan het 'leven'. Wat we wel vaak hopen is dat het nog wel een eeuwigheid duurt voordat we het tijdelijke voor het eeuwige moeten verwisselen. Maar dan moet er wel sprake zijn van kwaliteit van leven.
Kwaliteit van leven
Wat is dit nu precies? Ga hier maar eens bij stilstaan. Zelf lijkt het mij vreselijk wanneer je helemaal afhankelijk zou zijn van anderen, er ondraaglijk lijden is en/of ik niet meer helder van geest zou zijn.
We accepteren dat naarmate je ouder wordt het leven veranderd, maar nog steeds kijken we naar de kwaliteit van het leven.
Wat gebeurt er nu wanneer je jong bent en geen kwaliteit van leven meer ervaart? Dan moet je dus aangeven wat je daaronder verstaat en wanneer die grens bereikt is. Dat lijkt mij echt niet zo eenvoudig en wanneer je dit dan op papier kunt zetten moet je ook afwachten of jouw situatie geaccepteerd wordt. Sommigen zeggen bij euthanasie "Dat is een eigen keuze." Op zich klopt dit, maar je kiest hier niet voor wanneer je leven prima is. Het is dus een gedwongen keuze en dat vind ik wel een significant verschil.
Wanneer je jong bent zou je niet moeten stil staan bij de eindigheid van het leven. Dan heb ik het nog niet eens over kinderen, want ook daar speelt dit een rol. Ouders hebben dan de zware taak om hierover na te denken.
Vanaf het moment dat iemand ziek wordt en weet dat de situatie niet meer te stoppen is, en dus zeker niet verbeterd maar alleen maar verslechterd, gaat men nadenken over het moment dat 'de koek op is'. Er ontstaat een situatie waar men beseft dat het moment, dat er eigenlijk geen kwaliteit van leven meer is, steeds dichterbij komt. Dat moment dat je al een tijd geleden hebt moeten beschrijven.
We hebben het gehad over steeds opnieuw de draad weer moeten oppakken en wanneer de draad breekt dat je dan een andere draad oppakt. Maar wat doe je wanneer alle draden op zijn? Je probeert dan nog een tijd de gebroken draadjes aan elkaar te knopen, maar het blijven wel zwakke plekken. Op een gegeven moment zijn er echt geen draadjes meer en dan is het moment gekomen dat de kwaliteit van leven ter discussie komt te staan.
Euthanasie
Dit is nog steeds een moeilijk onderwerp en voor sommigen zeker niet aan de orde, maar die hoeven er dan ook niks mee. De directe omgeving weet vaak dat de wens tot euthanasie aanwezig is en dat dit kan gaan plaatsvinden. Maar wanneer is dat moment? Vanaf het moment dat iemand heeft laten vallen dat de wens er is volgt de omgeving dit op een afstand. We begrijpen het en tonen empathie. Maar er hangt wel iets in de lucht.
Wachten
Dit doen wij niet bewust, het leven van ons gaat verder en we praten weer over van alles en nog wat. Totdat mensen signalen geven die toch wel duidelijk maken dat ze zelf al veel verder zijn in het 'proces'. Het moment komt dichterbij. Rationeel beseft de omgeving het echt wel, maar gevoelsmatig is er altijd ontkenning. Zelfbescherming, want niemand wil afscheid nemen. We gunnen de ander juist wel een prachtig leven, zonder pijn, beperking en verdriet. Uiteindelijk komt er een datum en we beseffen dat het wachten niet lang meer duurt. Het wachten gaat stoppen. We worden toch met onze neus op de feiten gedrukt "het afscheid komt", wij moeten die ene persoon loslaten, maar die persoon moet alles loslaten.
Loslaten
Iemand moet alles loslaten. Iemand moet het leven loslaten. Iemand moet op een punt gekomen zijn waar wij geen idee van hebben. Wanneer iemand nog 'jong' is, is dit zo onnatuurlijk. Wat is de definitie van jong? Dat ervaart iedereen anders, voor mij betekent dit dat iemand een leeftijd heeft waarop je nog 'vol' in het leven hoort te staan, vol toekomstplannen en dromen. Deze jonge persoon besluit dat het afgelopen moet zijn, dan moet het leven ook echt niet meer te doen zijn. Let op, iemand neemt de beslissing dat hij/zij afscheid moet gaan nemen van alles en iedereen! Wij, die achterblijven, moeten afscheid nemen van 1 persoon. Wij hebben verdriet, heel veel verdriet, maar dit weegt niet op tegen het verdriet waar deze mensen doorheen gaan en gegaan zijn. Zij moeten alles en iedereen achter laten.
Wij kunnen steun vinden bij elkaar, maar iemand die zijn leven moet stoppen (lees goed: MOET) gaat door een onnoemelijke zware tijd, een tijd die wij niet kennen. Vaak toch ook eenzaamheid in het moment van de beslissing. Denk ook aan het onbegrip van sommigen, opmerkingen van mensen die zogenaamd hoop moeten geven, terwijl die persoon allang weet dat er geen hoop meer is.
Respect
Ik kan niet anders dan respect hebben voor deze mensen die gedwongen deze keuze moeten maken. De kracht die nodig is om tot deze beslissing te komen is groot. Het doorzettingsvermogen enorm en wanneer het moment daar is hoop ik dat deze mensen ook echt op hun manier afscheid hebben kunnen nemen van hun dierbaren en toch rust kunnen ervaren in 'het moment' en niet alleen hoeven zijn.
Laten we vooral duidelijk stellen dat deze mensen eigenlijk maar 1 wens hadden en die wens was: "Kwaliteit van leven!"
In gedachten ben ik bij diegene die deze zware keuze heeft moeten maken. Moeten maken! Ik kijk terug naar de dag dat we samen aan het 'klussen' waren, hoe dierbaar is deze dag voor mij. De berichtjes toen ik mijn strijd aanging en mij steunden. Wat een prachtig mens was je, zo krachtig en hoeveel draden heb jij opgepakt? Oneindig veel. Een heel groot verlies geleden en toch altijd weer doorgaan. Tot het moment kwam dat alle aan elkaar geknoopte draden jouw niet langer konden behoeden van het naderende einde. Dat einde dat je heel lang hebt weten uit te stellen. Ik heb vaak geroepen dat ik wilde dat ik kon toveren......rust zacht lieverd. Je zal vreselijk gemist worden.
"Soms is het leven als een boek dat plotseling dichtklapt, midden in een hoofdstuk."
Reacties
Een reactie posten