Zwarte gat
 |
| Foto: Philine Bernard© |
Je agenda is leeg, maar je kunt deze nog niet vullen met alle leuke dingen die er eerst stonden. Ik ben nog volop aan het herstellen. Nog steeds misselijk, nog steeds weerbarstige darmen en de grenzeloze moeheid.
Geen energie hebben is voor mij echt wel een dingetje, want ik wil niet afhankelijk zijn en dat ben ik nu vaak wel. Ben ik niet afhankelijk van de gedwongen rustmomenten dan ben ik wel afhankelijk van hulp en dus van anderen.
Ik wil mijn leven terug.
Hoe egoistisch klinkt dat! Ik heb nog steeds een leven en moet eigenlijk blij zijn. Blij omdat de tumor eigenlijk nagenoeg verdwenen is en ik alles achter de rug heb en goed tot redelijk goed doorstaan. Geen gekke bloedbeelden, geen waterdunne diarree met ziekenhuisopnames en de brachytherapie zonder herbelevingen en toch voel ik de blijdschap nog niet echt.
Natuurlijk was ik heel blij dat de chemoradiatie zijn werk zeer goed gedaan heeft, want je moet er niet aan denken dat ze kwamen vertellen "Het heeft niets gedaan."
Dan voel ik mij schuldig dat ik niet blij ben en euforisch, want ik mag blij zijn, maar ik kan het niet.
Gelukkig kreeg ik te horen, dat dit allemaal heel normaal is. Maanden heb je in de overlevingsmodus gestaan. De diagnose en eigenlijk heel rap daarna begin je met de hele therapie. De alles opslurpende therapie, nergens meer tijd voor, elke dag naar het ziekenhuis en constant is iedereen, en jij dus ook, bezig met Kill-the-beast.
Nu pas kom ik toe aan het emotionele deel. Wat is er eigenlijk allemaal gebeurd? Welke berichten kreeg ik allemaal, want het werd in het begin alleen maar elke keer slechter. Van stadium IB1 naar IIIC1 en dat in een paar weken tijd, dat hakt er echt wel in. Omdat je direct in de k-trein stapt, daar waar je geleefd wordt en iedereen zich inzet om jou te helpen deze strijd aan te gaan, heb je geen tijd om stil te staan. Je zit in de k-trein en je kunt er niet uit. Nu ben ik uit die trein gestapt en krijgt je hoofd de rust om stil te staan bij alles wat er gebeurd is. Dit heb je ook nodig. Normaliter ben ik altijd van de grapjes en als iemand aan mij vraagt "Hoe gaat het?" is mijn standaard antwoord "Goed en met jou?" Gelijk de bal terug spelen, want het is makkelijker wanneer het over anderen gaat.
Wel heb ik heel veel steun bij lotgenoten en andere mensen die ook in deze k-trein hebben gezeten. Zij hebben maar een half woord nodig en begrijpen je direct. Zij weten dat je niet ondankbaar bent, maar dat je alles gewoon nog een plek moet geven.
Wij zijn wel het vertrouwen in ons lijf kwijt en bij elke controle ben je toch weer bloed nerveus, want niemand krijgt garanties.
Gelukkig krabbel ik elke keer weer snel op. Er zijn veel mensen om me heen die me steunen, maar het uitleggen aan anderen is lastig. "Waarom ben je niet blij? Je bent zo negatief." Dat is wat ik soms te horen krijg, maar ik ben niet negatief. Ik ben realistisch en denk aan de dag dat ik het slechte nieuws kreeg dat als donderslag bij heldere hemel binnenkwam. Ik kreeg de kanker-kaart en dat blijft je gewoon bij. Natuurlijk ben je blij dat de behandelingen in elk geval goed gewerkt hebben, dat je nu kunt opknappen en dat je de 'draad' weer op moet pakken. Maar deze draad is niet meer dezelfde draad. De vorige draad is geknapt en er is een nieuwe draad voor in de plaats gekomen. Deze draad weet wat er kan gebeuren (1 op de 2 mensen die in Nederland wonen) en dat je een draad hebt gekregen die misschien wel minder stevig is, sneller kan knappen, maar ook elastischer is dan de oude draad. Elastischer, dat vind ik wel een mooie omschrijving want door dit hele proces merk je dat je veerkracht enorm is toegenomen.
Trots ben ik zeker. Op mezelf en op iedereen die dit heeft door gemaakt. Wij zijn strijders en helpen elkaar bij het opstaan en opnieuw moed te verzamelen. Ja, trots dat ben ik ook op mezelf.
Reacties
Een reactie posten