Mixed Feelings

Chaos in mijn lijf en hoofd.

Heel duizelig en instabiel, dit maakt dat ik nu helemaal het vertrouwen in mijn lijf en mezelf kwijt ben. Aan de ene kant wil ik er op uit en mijn auto weer pakken (helemaal nu de sneeuw en ijs verdwenen zijn), maar ik durf het niet omdat ik 'onzeker' ben. Soms overvalt mij een vreselijke duizeligheid en moet ik me ergens aan vastklampen, omdat ik het idee heb dat ik anders omval. Dat moet je niet hebben in het verkeer. Ook wanneer je loopt is dit onhandig, maar ik loop eigenlijk alleen op de stoep met de hondjes en heb dan gelukkig mijn smartwatch die gelijk vraagt of ze de alarmlijn moeten bellen.

Het is heel irritant omdat ik ook alle afspraken die ik heb steeds moet afzeggen, want ik maak afspraken wanneer ik mij goed voel (of ze stonden er al heel lang in) maar op de dag zelf wanneer ik opsta en geconfronteerd word met deze duizeligheid dan durf ik het risico niet te nemen.

Gister was dus zo'n dag waar ik afspraken moest afzeggen (achteraf beter want mijn auto bleek niet voor een kleine maar een grote beurt te moeten), maar ook afspraken voor volgende week die ver weg zijn heb ik afgezegd en verplaatst naar februari. Iets van nieuwe maand, nieuwe kansen? Verplichte afspraken die verder weg zijn dan toch ook maar gemaakt op een woensdag omdat mijn maatje dan altijd nog kan helpen met vervoer.

Tegelijkertijd maakt dit dat ik mij weer heel afhankelijk voel en dat is wat ik nu juist niet wil. Ik wil mijn leven terug! 

Mijn leven terug.

Dit is ook gelijk iets waarvoor ik mij schaam. Het klinkt zo ondankbaar, helemaal omdat ik ook mensen ken die hun leven nooit meer terug zullen krijgen en zelfs mensen die bezig zijn met kwaliteit van leven en euthanasie. Dan denk ik "WTF, maak jij je nu druk om zoiets?" Snappen jullie dit? Ik moet blij zijn dat de tumor in principe verdwenen is, dat ik zo goed gereageerd heb op de chemoradiatie en dat ik er nog steeds ben. Maar toch is er een heel klein stemmetje die dan fluistert "Ik voelde me zo vreselijk goed voor de diagnose". De medicijnen voor mijn ADHD waren eindelijk ingesteld en ik voelde me echt super. Geen emotionele disbalans, energiek (voor zover van toepassing op mijn lijf) en krachtig, vol zelfvertrouwen. Eindelijk kon ik weer afspraken maken, zonder dat de emotionele wisselingen ervoor zorgden dat op de dag van de afspraak het toch niet zo'n goed idee was. Herkennen mensen met ADHD dit? Dat je op het moment dat je een afspraak maakt denkt dat dit helemaal leuk is en dat wanneer de dag van deze leuke afspraak er is, je het ineens een vreselijk slecht idee vindt? Is dat omdat ADHD'ers echt in het moment (lees in de seconde) leven? Afijn, met behulp van de medicatie bleek dit toch echt steeds meer onder controle te zijn en dat wil ik dus graag weer terug.

Nu kamp ik met andere onvoorspelbare gekke dingen zoals duizeligheid waardoor ik onzeker word. Ook is er best wel veel aan emoties onder de waterspiegel, die tot nu toe niet naar boven kwamen of in mindere mate. Zelf denk ik dat dit komt doordat je in die sneltrein zat en 'geleefd' werd. Alles werd voor je gepland en je had ook zelf het idee dat je een 'strijder' was en actief betrokken om een moord te plegen. Een moord op het monster. Daarnaast had je elke dag afspraken, ontmoette je uiteraard overal mensen en was er afleiding. Ook was je blij wanneer je dan weer thuis kwam want je was doodop van alles en je plofte op de bank om de zoveelste serie te bekijken. Je werd geleefd!

Nu je dit niet meer hebt, moet je dus je dag zelf weer invullen en dat wil ik ook zeker. Maarrrr dan komt er dus iets anders om de hoek kijken en in mijn geval is dat dus die duizeligheid en soms ook emoties die je niet binnen kunt houden. Nu zijn emoties goed, die horen erbij en moet je deze ook zeker niet wegduwen, maar het is in mijn geval echt niet handig om bijvoorbeeld huilend de honden te moeten uitlaten (het is ook nog geen weer voor een zonnebril). Het idee dat iedereen (voor mijn gevoel de hele wereld) ziet dat ik verdriet heb dat spreekt mij nu niet echt aan, want ik wil gewoon de hondjes uitlaten en dan vooral ook luisteren naar wat anderen meemaken. Je wereld wordt anders zo klein.

NIVEA.

Mensen gaan mij ook niet meer vertellen wanneer het niet goed met ze gaat, omdat zij dan ook weer zo'n zelfde gevoel hebben als ik "Zij/hij heeft nu wel wat anders aan het hoofd." Zie je, iedereen heeft dit. Altijd vullen we in voor een ander. Kennen jullie NIVEA? Ja dat smeer je op je handen, gezicht, what ever, maar NIVEA betekent ook Niet Invullen Voor Een Ander.

Ik zal zelf ook weer aan de slag moeten met NIVEA, want er zullen altijd mensen in mijn omgeving zijn die het echt vele malen slechter hebben. Maar ik moet mezelf niet vergeten, wil ik hier doorheen dan zal ik toch echt ook alle emoties de revue moeten laten passeren, anders blijven ze terug komen. Ja, ja, ik spreek uit ervaring want vanuit het verleden heb ik wel vaker emoties weg gestopt omdat ze te overweldigend waren en ik gewoon verder moest met leven, met zorgen, de kost verdienen en er zijn voor mijn kinderen, ouders, vrienden/vriendinnen etc.

Balans.

Het is voor mij ook makkelijker om te zorgen voor anderen, dan hoef je niet stil te staan bij je eigen gevoelens. Vaak lees je ook dat je misschien wel een jaar nodig hebt om weer in balans te komen. Allereerst moet je lijf herstellen, maar boven alles heb je dat jaar denk ik ook nodig om weer jezelf te worden. Je wordt misschien een andere IK, maar het moet bij jezelf passen. Je moet wennen aan het idee dat alles nu eenmaal anders is dan voor de diagnose. Dat zoals je nu bent ook helemaal goed is, dat het niet gaat om alles dat je mist, maar alles wat nu komt. Je bent veranderd en je moet dit aanvaarden. Je bent ook zoveel wijzer geworden, kijk naar hoe flexibel je bent. Elke keer toch weer de draad oppakken en als die draad breekt, dan pak je een andere draad. Ik vind het best mooi zoals ik het nu beschrijf, misschien moet ik mijn eigen woorden wat vaker lezen, want ik denk echt dat dit helpt en dat ik blij moet zijn met wie ik nu ben en waar ik sta. Ik ben en blijf een strijder en mijn gevoelens mogen er ook zijn, pas wanneer ik die weet te omarmen kan ik anderen ook weer verder helpen.

To be, or not to be, that is the question. William Shakespeare